4de plaats intl marathon Riva del Garda

Na Laissac 3 weken geleden, stond er vorig weekend de internationale bikemarathon in Riva Del Garda (Italië) op het programma. Ik ging natuurlijk voor de “”extreme distance” zijnde 105km en 3500hm. Gelukkig was het de dag van de marathon iets minder warm dan de dag ervoor want bij 30° koersen zou het wel erg lastig maken. Bij het afhalen van mn nummer nog even gechecked dat ik wel vooraan mocht starten. Geen probleem ik zou in de eerste box staan. Ik blijf dus tot het laatste moment opwarmen maar bij het binnengaan in de startbox word ik tegengehouden. Ik mag niet in deze box maar moet naar de volgende. Euh....maar ik mocht in de 1ste starten!?.....er staan al zeker 15 dames in die box....ik wil iemand van de organisatie spreken maar die vent weigert en zet mn fiets gewoon buiten de box....de italiaan kan harder roepen en tieren en dan geef ik het maar op. Probleem was natuurlijk dat de volgende box al helemaal vol stond...leuk begin...maar ik zal ze wel eens laten zien dat ik het verdien om bij de eersten de starten!!!! Een dikke minuut na het startschot kan ik vertrekken. Eerst door de smallere straatjes daarna wat bredere baan waar ik mn inhaalrace kan beginnen. Zo ver ik kan zien zie ik bikers voor me uit rijden maar ik moet echt proberen zo ver mogelijk naar voor te kruipen want eenmaal de klim begint wordt het heel smal en steil. Maar wat ik vreesde gebeurde toch. Bij het opdraaien naar links voor de eerste klim, stond ik al stil. Ik probeer rustig te blijven en waar ik een gaatje zie duik ik in. Op een steil stuk valt er iemand voor me en moet ik een stukje te voet :-/ Wanneer ik Pat aan de bevoorrading zie, zegt hij dat ik goed aan het opschuiven ben dus dat geeft me weer wat vertrouwen. Op een bepaald moment rij ik een Duits meisje voorbij en ze pikt aan. Na de eerste technische stenenafdaling ben ik haar echter kwijtgespeeld maar dan komt er een relatief vlakker stuk met wind tegen en ze komt terug met een groepje.We blijven nog een hele tijd samen rijden maar op een bepaald moment probeert ze me eraf te krijgen door bergop te versnellen maar ik ga mee. Maar zo kon ze wel voor me aan een volgende technische afdaling beginnen. Ze gaat niet snel genoeg voor me maar het is zo smal dat er er niet voorbij geraak. Van zodra het even wat breder wordt passer ik haar en volgt er een mooie offroad klim met stenen en wat wortels. Hier neem ik nog wat meer afstand van haar en haal nog 2 andere dames in. Het probleem bij deze marathon is wel dat je niet weet welke afstand de andere deelnemers doen want je kan tijdens de koers nog beslissen om op een andere afstand af te draaien. Het is dus wachten tot na de laatste splitsing van de extreme afstand om te weten in welke positie ik rijd. En daar roept Pat naar me dat ik 4de hang. Ow super maar nu komt er nog een extra klim van 15km. Deze neem ik aan een iets trager tempo want ik heb een beetje schrik dat ik misschien nog de man met de hamer ga tegenkomen. Het is immers mn 1ste lange, zware marathon van het jaar en ik onderschat me blijkbaar dus weer wat want ik finish zonder noemenswaardige problemen. Ik ben best wel tevreden met mn 4de plaats en voel dat ik terug op de goede weg ben

Chrono Tangissart

Bijna alle teamies zaten in Houffalize vorig weekend maar biebie moest het volledige weekend werken dus geen Houffalize voor mij. Dan maar tussen de soep en de patatten door zondag een chrono in Tangissart gereden. Nog nooit van gehoord maar ligt ergens in Waals-Brabant. Maar absoluut geen spijt dat ik naar daar gegaan ben. Echt wel een tof parcour met veel singletracks, klimmetjes en een paar leuke afdalingen (77km en 1390HM) De avond ervoor moest ik dus nog werken en bijgevolg stond ik om 8u s morgens zonder opwarming aan de start....als dat maar goed komt. Eerste klimmetje ging dus van geen kanten...hartslag ging niet omhoog, benen liepen vol maar ja was nog maar aan het opwarmen he ;-) Had weer een duidelijke trainingsopdracht en was me daar redelijk goed aan aan het houden tot..... ik met een hele groep verkeerd reed. Een extra klimmetje erbij dus maar nu had ik geen idee meer of ik nog steeds 1ste dame was. Tja niks aan te doen....blijven op die hartslag letten en hier en daar een babbeltje doen :-). Na een tijdje roept er iemand aan de kant me toe dat er een dame een minuutje voor me rijdt. Bwa t is nog ver dus dat komt nog wel goed.... verder op de hartslag letten.... doeme nee dat gaat dus niet ik moet naar die dame toe.... sorry trainer geen polar meer op dit moment ;-). Op 45km kom ik dan bij Ann de Tré en Sabine Bombaert. Effe een beetje zeveren ( t zijn toffe madammen dus ja :-) ). Ann moet lossen maar Sabine blijft in mn wiel zitten. Er is enorm veel wind dus probeer wat met mn verstand te rijden en dus niet volle bak te rijden met iemand in mn wiel. Terug naar de hartslagen dus. Op een 6tal km van de meet probeer ik toch eens een bergje wat harder op te rijden en het lukt. Sabine moet lossen en ik kom toch nog al 1ste dame toe. Douchen, eten, podium ...en werken... het leven van een werkende bikester ;-)

Update met WK ticketje ;-)

Zoals eerder al gezegd ben ik een beetje op de sukkel geweest in de winter...rugproblemen, gekneusde ribben,... En bijgevolg heb ik dus wat trainingsachterstand opgelopen. De voorbije weken reed ik al wat chrono's maar steeds met een duidelijke trainingsopdracht. Toch leverde me dit de beste tijd bij de dames op in Spa, Andenne en Olne.
In tegenstelling tot de teamies die de HOT aan het rijden zijn, stond ik vandaag aan de start van de Roc Laissagais. in Frankrijk. De meer dan deftige conditie die ik gehoopt had hier al te hebben, is er dus nog niet. Ik ging dus naar Laissac met weinig ambitie behalve te genieten en me te amuseren. Deze wedstrijd in Laissac hoort bij die nieuwe UCI marathon series. Aan de start stonden dan ook heel wat verschillende nationaliteiten. Vrijdag al een eerste keer een stukje verkend. En het parcour zag er echt wel goed uit. Droog, wel wat stenen, lastige klimmen en leuke singletracks en afdalingen. Zaterdag regende het echter de hele dag en sommige stukken van het parcour lagen er ineens veel lastiger bij. 1 klim was totaal ondoenbaar door de ondergrond en zelfs al stappend naar boven waren je banden dubbel zo dik door de modder ( allé eerder een soort klei). Tijdens de koers zelf bleek het eigenlijk toch nog vrij goed te gaan. Enkel een losgekomen drinkbushouder dreigde nog even roet in t eten te gooien. Ik had nog zicht op een 4de plaats maar toen ze me zag komen kon ze toch nog versnellen en dat ging nu net niet meer bij mij. Dus een 5de plaats maar dat was al veel meer dan ik op voorhand verwacht had. Thks Patrick voor oa de pefecte bevoorradingen

Strandmarathon Hoek v Holland-Den Helder

Na een dipje na BK marathon, waar ik moest opgeven omwille van kettingproblemen, heeft mn zelfvertrouwen vandaag weer een boost gekregen. Met veel vraagtekens stond ik nog eens aan de start van de langste strandmarathon ter wereld, namelijk 135km van Hoek v Holland, onderaan in Nederland, tot helemaal bovenaan in Den Helder. Ook de praktische regeling heeft heel wat om handen. De start was al om 8u dus zaterdag toch nog maar een hotelletje gezocht. De dag zelf moet Pat 480km met de auto rijden om me te bevoorraden, naar te finish te rijden en dan nog de hele weg terug naar huis. De dames starten even voor de heren. Op deze manier heb je wel een goed zicht op je positie bij de dames maar er wordt niet echt doorgereden want de koerskonijnen onder de dames kijken al snel achterom om te zien of de heren er nog niet aan komen. In tegenstelling tot andere jaren had ik totaal geen moeite om het tempo van de voorbij koersende heren te volgen. Na ongeveer 6km reed er zich iemand rechts voor me vast in het zand met natuurlijk een domino effect van vallende bikers tot gevolg. Ik kon nog net uitwijken maar die links van me niet en hij haakte in me. Voet en grond en proberen loswrikken maar de groep was weg. Damn nu had ik geen idee meer of er daar dames tussen zaten. Enkele km's verder moesten we een superlang stuk lopen omdat er zand werd opgespoten op die plek. En daar liep ineens Sabine Halkes voor me uit maar geen spoor van Gabriëla Roovers. Ik liep (allé trippelde ;-) ) iets beter dan Sabine maar ik wou te vroeg opspringen wat niet ging en ik was wat aan t sukkelen. We reden dus weer samen in een groepje. Maar ik kan het niet laten en deed eigenlijk weer te veel kopwerk. Zij was slimmer en bleef mooi uit de wind. Doeme moet toch ns meer met mn verstand gaan leren rijden denk ik. Om in Scheveningen het strand terug op te rijden, kon ik op de fiets blijven en ik was haar kwijt. Wist wel nog steeds niet in welke positie ik reed. En dat is zo gebleven tot na een dikke 100km toen Mark van de organistatie zei dat ik 1ste was. De laatste 15km waren echt zwaar maar moe en voldaan reed ik als 1ste dame over de meet. Het was een loodzware editie: niet omwille van de wind of andere weersomstandigheden maar het strand lag er echt overal heel zwaar bij. En ik heb super veel kopwerk gedaan in mn groepjes maar ja daar word je sterk van zeker ;-)

Bij deze ook nog eens een bedankje aan alle teamsponsers en Ewa en Dennis van "Easy Washer"

verkiezing mtb'er van het jaar

Vorige week kreeg ik de aangename verrassing te horen dat ik genomineerd ben als mountainbikester van het jaar. De prijsuitreiking vindt plaats op 5november in Bornem maar tot dan hoop ik natuurlijk zoveel mogelijk stemmen achter mn naam te krijgen ;-)
Dus als jullie een secondje tijd hebben om mij een stemmetje te geven.... dat kan via de volgende link:

http://mtbvanhetjaar.revosportscare.be/poll.aspx

mtbvanhetjaar.revosportscare.be

 

Je vindt me uiteraard terug bij de "dames elite"

Teleurstelling na BK marathon

Na mn Europese marathon trui bij de masters in Graz in 2009 en mn Belgische trui vorig jaar, zal ik het dit jaar met enkel een Vlaams-Brabantse kampioenentrui moeten stellen. Vandaag op het BK in Eijsden ketting stuk gereden. Na bijna een half uur aan de kant te staan dan toch nog moeten opgeven omdat mn ketting bleef doorschieten. Spijtig genoeg mn titel dus niet kunnen verdedigen. Was er nochthans meer dan klaar voor en voelde me ook goed. Gelukkig heb ik er al een heel mooi seizoen opzitten!
Kris Henderieckx verzachte de pijn enigzins door te winnen bij de master 1!

Augustus

Het marathon kampioenschap komt dichterbij dus tijd om de voorbereidingen te beginnen, wat dus wil zeggen minder marathons rijden zodat ik meer kan trainen. Met pijn in het hart neem ik dus maar aan 1 marathon deel, namelijk de Chouffe marathon. Maar qua zwaarte kan deze absoluut wel tellen dit jaar want de omstandigheden zijn hels. Regen, modder en wind zorgen voor een ware slijtageslag. Door maaglast vlotte het het eerste uur  niet al te best. Eens dit beter was en ik terug wat tempo kon maken, kreeg ik problemen met mn ketting die achteraan altijd tussen mn cassette en wiel viel. Wel 8 keer ben ik moeten stoppen en zelfs met de derailleur wat bijregelen lukte het niet ( achteraf bleek dat derailleur wat scheef stond doordat ik ergens een boomstronk geraakt heb). Door al dit oponthoud was Ine Gantois me voorbijgereden en reed ik dus in 2de positie. Ik had geen idee hoeveel tijd ik juist verloren had maar het was redelijk veel. Iets na half koers kreeg ik Ine terug in het zicht. Ik ging haar voorbij en ze pikte niet aan. Ondertussen had ik ook bijna geen remblokken meer en zag ik bijna niks door de combinatie lenzen en modder :-(. Dus zeer voorzichtig in de afdalingen en maar proberen op de andere stukken tempo te maken. Niet echt fijn rijden maar het loonde want ik kwam als 1ste dame over de meet.

De week erna stond ik  nog eens aan de start van een wegkoers. Dit was alweer een hele tijd geleden dus ik stond hier met veel vraagtekens en zware benen van de voorbije trainingen aan de start. Tot mn eigen verbazing kon ik zonder problemen volgen en dan begon het weer te kriebelen....trainen moet ik doen dus mee koersen ;-) Heb me echt kapot gereden maar was niet mee met de juiste ontsnapping. Ik voelde wel dat ik nog ietskes te kort kwam en na elke inspanning moest ik toch effe bekomen voor ik weer iets kon proberen. Voor de sprint pas ik maar toch was dit een zeer goede training. Met een vrij tevreden gevoel keer ik terug naar huis :-)

Nu wordt het erger....een XC wedstrijd in Langdorp op het programma :-/
Elke keer ik een xc moet rijden heb ik het gevoel zoals Julia Roberts in de film "runaway Bride". Omdat het een goede training voor me is, wil ik er wel starten maar eenmaal ter plaatste verandert dat gevoel snel. En in koers moet ik echt vechten tegen mezelf om door te gaan en niet te stoppen. Vreemd he?! Maar deze keer was het gelukkig anders. Misschien ook wel omdat het in Langdorp was dus dicht bij huis op een mooi parcour? Met de fiets nogal laat naar daar gereden (stress vermijden ;-) ), inschrijven nog snel een rondje doen en starten... Kristien en Joyce schoten weg, ik volgde in het wiel van Petra. Nog voor het einde van de aanlooplus hadden we Kristien al te pakken. Een ronde later, net voor het steile klimmetje op en holle weg stak Petra een junior voorbij die ik niet meer kon passeren. Hij reed te traag naar boven en Petra had een gaatje. ze moet dit gezien hebben en reed volle bak door. Doeme maar niet erg want is uiteindelijk toch maar een training voor me. Stiekem hoopte ik wel dat ze zich misschien een beetje zou opblazen door van me weg te rijden. 2 ronden voor het einde kreeg ik haar terug in het zicht en kon haar voorbij rijden op het einde van de lange klim aan de bevoorrrading. Ik kon deze poitie behouden en ik denk dat ik de laatste ronde constant aan t lachen was...wat gebeurt er nu? Ik rij een XC uit en ik wordt gewoonweg 2de! Ik ben suercontent en heb het gevoel dat ik mezelf overtroffen heb. En jawel als toemaatje kreeg ik nog de trui van Vlaams-Brabantse kampioene overhandigd